آرشیو مرداد ماه 1396

 اگر كمي در سطح شهر رشت قدم بزني و نگاهي به خانه‌هاي اين شهر بيندازي، ديگر نه خبري از آن خانه‌هاي چوبي با تالارهاي بزرگ و پيوسته در جلوي خانه است و نه حوض‌هايي نيلي كه تا همين چند دهه پيش، جولانگاه ماهي‌هاي گُلي بود.

حتي ديگر براي ساخت خانه‌ها از مصالح متناسب با اقليم گيلان هم استفاده نمي‌شود و چوب و كاه و كُلُش جايش را به حلب و سنگ و بتن داده و نماهاي كامپوزيت و سنگ، جاي نماهاي نيل كاري شده ساختمان‌هاي قديمي را گرفته است.

سابق بر اين محدوده بين خانه‌هاي قديمي را پرچين‌هاي كوتاهي كه از ساقه‌هاي درختان ساخته مي‌شد و در گويش محلي به آن (آجار) مي‌گويند مشخص مي‌كرد و جداسازي محدوده هر ملك از ساير املاك با پرچين، باعث مي‌شد تا همسايگان در ارتباط نزديك‌تري باهم بوده و به قولي از حال‌وروز هم باخبر باشند.